| Studium Ewangelizacji, cz. IV | |
|
|
STUDIUM EWANGELIZACJI: „EWANGELIZACJA W UJĘCIU SŁUGI BOŻEGO KSIĘDZA FRANCISZKA BLACHNICKIEGO” Część IV: Rodzaje ewangelizacji.
Każda Ewangelizacja musi posiadać bardzo istotny element, musi ona być przeprowadzona w konkretnej wspólnocie. Według ks. Franciszka Blachnickiego może ona obejmować Kościół lokalny czyli jedną parafię lub pewien rejon, może to być miasto lub kilka parafii. Zależy to od sytuacji terytorialnej, w jakiej znajduje się dana wspólnota. Najpierw zajmiemy się, przebiegiem procesu ewangelizacyjnego, następnie przedstawimy ewangelizację w rejonie, a potem w parafii. Ewangelizacja w pojęciu księdza Blachnickiego odbywa się według planu Ad Chistum Redemptorem. Ta akcja ewangelizacyjna w krótkim czasie powinna objąć całą Polskę. Nie powinna znaleźć się parafia, w której nie byłoby przeprowadzonej ewangelizacji. Natchnienie do stworzenia tego planu ksiądz Blachnicki czerpał z Encykliki Jana Pawła II „Redempror hominis”. Encyklika ta, widziana w łączności z całą dynamiką ewangelizacyjną pontyfikatu tego Papieża, obok Adhortacji Pawła VI „Evangelii nuntiandi” leży u podstaw tego planu.
1. Ewangelizacja według planu Ad Christum Redemptorem.
Ewangelizacja według planu Ad Christum Redemptorem - jak zaznacza Autor - odbywa się w trzech fazach, które powinny odbywać się jednocześnie w tym samym czasie. 1. Faza pierwsza - akcja modlitewna ogniskująca się w Oazach Modlitwy, których sieć obejmująca wszystkie województwa, stopniowo jeszcze będzie się zagęszczać. Ten etap przebiegać będzie pod hasłem: „Niech zstąpi Duch Twój ! Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze ziemi ! Tej ziemi!”.W ten sposób włączymy się w modlitewne wołanie Papieża na Placu Zwycięstwa w Warszawie. 2. Faza druga - ewangelizacja pod hasłem: „Otwórzcie drogi Chrystusowi!”. Będzie to ewangelizacja w znaczeniu pierwszej ewangelizacji. Pomocą będzie film o życiu Chrystusa zrealizowany w oparciu o Ewangelię wg. Św. Łukasza. Film ten - jako jeden z elementów ewangelizacji - przedstawiony zostanie we wszystkich kościołach w Polsce. 3. Faza trzecia - właściwy czas szerzenia Krucjaty Wyzwolenia Człowieka - przebiegać będzie pod hasłem: „Nie lękajcie się!”[1]. U podstaw ewangelizacji leży przekonanie, że potęgi alkoholizmu i towarzyszących mu zjawisk psychozy alkoholowej i terroru alkoholowego nie można zachwiać i złamać beż przemyślanego planu, jakim jest plan tej ewangelizacji[2]. Owoce ewangelizacji zależą przede wszystkim od Ducha Świętego, od zaufania Jemu i Jego mocy.
1.1 Strategia ewangelizacji i jej przebieg.
Panem ewangelizacji jest sam Chrystus. On też określa naczelną zasadę strategii ewangelizacji w słowach: „Idźcie więc i czyńcie uczniów ze wszystkich narodów, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem”(Mt 28, 19 - 20)[3]. Słowo „idźcie” każe człowiekowi wyjść z postawy biernego wyczekiwania, aż ktoś będzie posłany, aby głosić Ewangelię bliźniemu. To on jest posłany i musi podjąć inicjatywę. Musi podjąć wszystko, co wiąże się z odpowiedzią na to wezwanie, nie zważając na trudności. Strategia ewangelizacji domaga się najpierw radykalnej przemiany postaw tych, którzy słuchają Ewangelii. Każdy, kto słyszy, musi iść do drugiego, który nie słyszy jeszcze, aby i on usłyszał[4]. Ewangelizacja domaga się dobrze przemyślanej strategii. Nakaz „idźcie” jest określony i przedstawia określony plan działania i mówi o „wszystkich narodach”. Wszyscy ludzie są adresatami Ewangelii, bo zbawienie jest dla wszystkich. Dlatego wszyscy uczniowie Chrystusa są odpowiedzialni za głoszenie Ewangelii wszystkim pokoleniom. Każdy człowiek musi zacząć ewangelizację i dawanie świadectwa od własnego otoczenia, potem dopiero będzie mógł głosić ją dalej poza własne środowisko. Chrystus powiedział „czyńcie sobie uczniów”. Uczniowie to są ci, którzy sami nauczają i czynią nowych uczniów[5]. Zostały wypracowane dwa warianty tygodnia ewangelizacyjnego. Pierwszy zaczyna się w okresie Adwentu, najlepiej w dniach 17 - 22 XII. Drugi tydzień powinien zacząć się w okresie Wielkiego Postu, najlepiej gdyby się zaczął w tygodniu przed Niedzielą Palmową. Odpowiednio więc należy używać określeń adwentowe rekolekcje ewangelizacyjne i wielkopostne rekolekcje ewangelizacyjne. Akcje te trwają przez sześć dni, od poniedziałku do soboty[6]. Nabożeństwa odbywają się wieczorem i trwają około dwóch godzin. Nabożeństwa mają codziennie podobną strukturę i składają się z następujących elementów: 1. Nabożeństwo liturgiczne lub paraliturgiczne - trwa około pół godziny w formie tradycyjnej. W Adwencie są proponowane nieszpory liturgiczne, a w Wielkim Poście mogą być Gorzkie Żale, Droga Krzyżowa lub Różaniec. Celem tych nabożeństw jest wprowadzenie ludzi w nastrój religijny i modlitewny. Należy stworzyć pomost między tradycyjnymi formami nabożeństw a nowymi. W piątym dniu odbywa się wspólna celebracja sakramentu pojednania, a w szóstym jest wspólne zgromadzenie eucharystyczne. Wszystkie elementy pozostają, tylko zmienia się ich kolejność. 2. Pouczenie - wygłaszane przez komentatora, który jest członkiem zespołu ewangelizacyjnego, które trwa kilka minut. Celem jest wprowadzenie uczestników w istotę i znaczenie tej akcji. 3. Świadectwo - ta część trwa około pół godziny i składa się z odpowiednio dobranych piosenek religijnych i świadectw. Najlepiej byłoby gdyby świadectw było od dwóch do czterech, powinno być uzgodnione z odpowiedzialną osobą za świadectwa. O celach i potrzebie świadectwa w ewangelizacji była mowa w drugim rozdziale. 4. Orędzie ewangelizacyjne - rozpoczyna się od procesji z Księgą Pisma św., a następnie na miejscu proklamacji jest odczytana Ewangelia. Następnie następuje około pół godziny kazania ewangelizacyjnego, które stanowi punkt szczytowy nabożeństwa. Powinno zawierać nawiązanie do prawd ewangelicznych, a kończyć się wezwaniem do decyzji przyjęcia Chrystusa i modlitwą ewangelizatora nad zgromadzonymi. 5. Decyzja i spotkanie w grupach - powinny pozostać na tym osoby, które chcą przyjąć w nowy sposób Chrystusa jako swojego osobistego Zbawiciela i Pana oraz rozpocząć okres pracy nad pogłębieniem swego stosunku do Chrystusa i Jego Ewangelii. Takie osoby powinny wyjść przed ołtarz lub pozostać w kościele po skończonym nabożeństwie. Z tych ludzi tworzy się małe grupy, które spotykają się z osobami odpowiedzialnymi za daną grupę, a które należą do zespołu ewangelizacyjnego. W trakcie spotkania tłumaczy się jeszcze raz orędzie ewangelizacyjne, mówi o pracy w grupach postewangelizacyjnych oraz spisuje się dane personalne. Do tych spotkań należy również rozmowa indywidualna z członkami zespołu ewangelizacyjnego[7]. Zespół ewangelizacyjny spotyka się zawsze wcześniej przed nabożeństwem ewangelizacyjnym. To spotkanie można podzielić na następujące elementy: 1. Dzielenie się Ewangelią. 2. Modlitwa spontaniczna. 3. Omówienie doświadczeń z poprzedniego dnia. 4. Omówienie szczegółowe programu nabożeństwa danego dnia. 5. Przydzielenie funkcji i zadań[8]. Tydzień ewangelizacyjny ma ustalone tematy na poszczególne dni. Temat jest określony przez tekst biblijny zawsze z jakąś postacią w centrum. Temat określa treść kazania ewangelizacyjnego:
Należy pamiętać, że każdy temat musi być związany zawsze z podstawowymi prawdami ewangelizacyjnymi. Są również przewidziane tematy pouczeń na poszczególne dni ewangelizacji. Każdy z tych tematów jest przyporządkowany poszczególnym dniom: 1. Co to jest ewangelizacja - poniedziałek. 2. Podstawowe prawdy ewangelizacyjne - wtorek. 3. Wiara i świadectwo - środa. 4. Uznanie, wyznanie i odpuszczenie grzechów - czwartek. 5. Sakrament pojednania - piątek. 6. Eucharystia - sobota. Jak widać każdy temat jest przyporządkowany poszczególnemu dniowi ewangelizacyjnemu. Również odpowiadają one wyżej wymienionym tekstom Biblijnym. Można powiedzieć, że się nawet zazębiają lub uzupełniają jak np: poniedziałek - Co to jest ewangelizacja; odpowiada pierwszemu dniowi, mówi on Nikodemie, który poszukuje prawdy. Tekst pochodzi z Ewangelii św. Jana 3, 1 - 12. Tak również jest z pozostałymi dniami. Jest to pewien cykl spotkań, który prowadzi do sakramentu pokuty, a następnie do Eucharystii. Te spotkania prowadzą również do przyjęcie Jezusa jako swego osobistego Pana i Zbawiciela.
2. Przebieg kampanii ewangelizacyjnych.
Jak już było po części zaznaczone w pierwszym rozdziale, ewangelizacja składa się z trzech etapów: praewangelizacji, właściwej ewangelizacji i postewangelizacji. Można powiedzieć, że te trzy etapy mieszczą się w nazwie, którą wypracował Ruch Światło - Życie dla człowieka, który przechodzi te etapy to „nowy człowiek”. Nowy człowiek - to człowiek, który posiada siebie w dawaniu siebie, którego zasadą życia jest agape - bezinteresowna miłość[9]. Ruch zwany potocznie oazowym nie powstał od razu jako ruch katechumenalny. Jego działanie od początku szło w kierunku świadomego kształtowania dojrzałego chrześcijanina, który przez martyrię, liturgię i diakonię mógł rozwijać się we wspólnocie żywego Kościoła. Właściwy system katechumenalny został wprowadzony do programu formacyjnego Ruchu Światło - Życie w roku 1977. Od tego czasu wdrażanie do stanu dojrzałości chrześcijańskiej, z roku na rok udoskonalane, zaczęło odbywać się na trzech zasadniczych etapach: ewangelizacji, właściwego deuterokatechumenatu oraz mistagogii[10]. Proces ten został już opisany w pierwszym rozdziale. W Ruchu Światło - Życie rekolekcje lub spotkania ewangelizacyjne powinny być przeprowadzone przed przyjazdem na rekolekcje Oazy Noego Życia stopnia I. Nie jest to konieczne, ale jedynie tylko pomaga w przeżywaniu i pogłębianiu prawd ewangelicznych. Ewangelizację musi poprzedzać przygotowanie dalsze, które polega na przygotowaniu ludzi na tę specyficzną akcję. Zanim rozpocznie się w jakimś środowisku ewangelizację, trzeba poruszyć sumienia, wyrwać ludzi ze stanu dumnego zadowolenia z siebie, spoczywania w świadomości swojej rzekomej sprawiedliwości. Trzeba wykazać, że nasz katolicyzm jest w dużej mierze fikcją, że nasze życie odbiega daleko od Ewangelii, jest życiem według ciała, marną wegetacją, łudzeniem siebie. Trzeba konkretnie, wykorzystując dane statystyczne, wykazać, że spadają praktyki religijne, wzrasta obojętność, rośnie liczba małżeństw nie zawartych sakramentalnie i rozbitych. Dopiero na tle takiego dalszego przygotowania zaczyna się rozumienie potrzeby i konieczności ewangelizacji[11]. Drugim etapem jest tworzenie zespołu ewangelizacyjnego. Powinien składać się on z osób odpowiedzialnych za różne ruchy i grupy znajdujące się na danym terenie. Mowa o tym była w rozdziale poprzednim. Po rekolekcjach zespołu ewangelizacyjnego zaczyna się przygotowanie bliższe oraz bezpośrednie przygotowanie ewangelizacji. Polega ono na przygotowaniu modlitewnym oraz na ewangelizacji indywidualnej. Ewangelizacja indywidualna polega na zapraszaniu ludzi na rekolekcje. Może to odbywać się na różne sposoby: przez wysłanie zawiadomienia lub zaproszenia oraz przez dotarcie osobiste i rozmowę zachęcającą. Rozmowa powinna dotyczyć tematu znajomości Chrystusa i Ewangelii oraz podstawowych prawd ewangelizacyjnych. Przygotowanie obejmuje również szereg zadań organizacyjnych, o których była mowa w poprzednim rozdziale. Kulminacyjnym punktem jest „tydzień ewangelizacyjny” - czyli rekolekcje ewangelizacyjne. Trwają one najczęściej tydzień - od poniedziałku do soboty. Tym jak on wygląda w poszczególnych rekolekcjach, zajmiemy się w następnych punktach tego rozdziału. Ostatnią fazą jest okres postewangelizacji. Rozpoczyna się on ogólnym spotkaniem wszystkich, którzy w czasie ewangelizacji otwarli się na Chrystusa. Jest to przyjęcie aktem osobistej wiary i decyzja włączenia się do grupy uczniów Chrystusa, ludzi którzy pragną iść dalej drogą życia kierowanego przez Chrystusa, mocą Jego Ducha, poprzez Słowo Boże. Z rekolekcji ewangelizacyjnych wyrastają wspólnoty postewangelizacyjne. Doświadczenie wykazało, że decyzja przyjęcia Chrystusa aktem osobistej wiary musi potem być utrwalona, pogłębiona, zweryfikowana w warunkach codziennego życia[12]. Na tym spotkaniu należy dokonać podziału na grupy formacyjne. Z tymi grupami animatorzy muszą odbyć kilka spotkań, których celem jest utrwalenie wyników ewangelizacji i przemyślane przyjęcie podstawowych prawd ewangelizacyjnych[13]. Ewangelizacja musi zawsze być przeprowadzana w porozumieniu i przy współpracy duszpasterzy danego terenu, w którym odbywa się akcja ewangelizacyjna. Mogą oni wskazać osoby, które mogłyby należeć do zespołu ewangelizacyjnego. Mają oni większe rozeznanie wśród własnego terenu niż zespół lub ksiądz koordynujący ewangelizację.
3. Ewangelizacja w rejonie
Przez rejon w planie wielkiej ewangelizacji rozumiemy pewne ściśle wydzielone terytorium z jego wszystkimi aktualnymi mieszkańcami. Można powiedzieć, że rejon tworzą następujące elementy: terytorium, mieszkańcy, podmiot ewangelizacji oraz akcja ewangelizacyjna (plan i strategia)[14]. Rejon jest podstawową jednostką ewangelizacyjną. Diakonia rejonowa otrzymuje kopię filmu „Jezus” jako narzędzie ewangelizacji. Powinni oni wyświetlić film jak największej liczbie ludzi. Zaleca się, aby rejon obejmował około 130.000 ludzi w wieku ewangelizacyjnym czyli osoby, które ukończyły 10 rok życia i są po pierwszej Komunii św.[15]. Wszystkich mieszkańców należy traktować jako potencjalny podmiot receptywny procesu ewangelizacji. Należy dążyć do tego, aby dotrzeć z wezwaniem Ewangelii do wszystkich. Należy wyłączyć z tego osoby chore psychicznie i przebywające w więzieniu. Wyłącza się również grupy dzieci do pierwszej Komunii św., które są ewangelizowane za pomocą metod właściwych dla ich wieku. Podmiotem ewangelizacji są również grupy Ruchu Światło - Życie[16]. Jeżeli jest potrzeba, mogą się włączyć w prace diakonii ewangelizacji, a jeżeli jest to młoda wspólnota, to powinna przeżyć tę ewangelizację. Diakonia ewangelizacji w tej specyficznej akcji jest zawsze w łączności z diakonią wyzwolenia. Członkowie tych diakonii powinni należeć do diakonii jedności Ruchu Światło - Życie. Ten Ruch pragnie służyć, prowadząc przez ewangelizację i wyzwolenie człowieka z nałogów. Również służy we wprowadzaniu nowych członków do formacji deuterokatechumenalnej i diakonii we wspólnotach lokalnych dla budowania w nich żywego Kościoła[17].
3.1 Zasady i plan działania diakonii ewangelizacji.
Rejonowa diakonia ewangelizacji powstaje na tych samych zasadach co diakonia ewangelizacji, o czym była mowa w poprzednim rozdziale. Rejonowa diakonia ewangelizacji jest podległa diecezjalne diakonii ewangelizacji. Natomiast ta podlega Centralnej Diakonii Ewangelizacji i Jedności. Diecezjalna diakonia poszukuje ludzi, których można zapalić i przekonać do prowadzenia ewangelizacji. Ksiądz Blachnicki poleca, aby rejonizacją była objęta cała Polska, żeby każdym zakątku Polski była przeprowadzona ewangelizacja. Za każdy rejon powinien być odpowiedzialny moderator. Podstawową zasadą działania RDEW jest zasada działania w duchu wiary i modlitwy. Wyraża się to w regularnych, cotygodniowych spotkaniach całego zespołu, których stałym elementem musi być dzielenie się Słowem Bożym, modlitwa i omawianie bieżących zadań wynikających z podjętej odpowiedzialności za ewangelizację rejonu[18]. Można powiedzieć, że w ten sposób formuje się zespół ewangelizacyjny, który nabiera zaufania do siebie, który staje się właściwym podmiotem ewangelizacji. Drugą zasadą działania, którą stale należy mieć na uwadze, jest zasada działania kolegialnego w duchu solidarności i pomocniczości. Oznacza to, że wszyscy członkowie RDEW - chociaż istnieje wśród nich podział zdań i funkcji, a więc pewna specjalizacja - czują się odpowiedzialni za cały przebieg ewangelizacji i gotowi są wzajemnie się wspierać i zastępczo przyjmować funkcje innych, jeżeli tego wymaga aktualna sytuacja[19]. Zapoznanie się z sytuacją panującą w rejonie i uświadomienie sobie wielkiej odpowiedzialności za ewangelizacje będzie pobudzało członków zespołu do modlitwy za całe dzieło ewangelizacji. Modlitwa w całym dziele ewangelizacji odgrywa bardzo ważną rolę. Dzięki modlitwie członkowie zespołu zyskują siły i potrzebną moc w działaniu - wytwarzają sobie zaplecze modlitewne. Diakonia rejonowa jest odpowiedzialna za tworzenie lokalnej diakonii ewangelizacji, zwłaszcza animatorów postewangelizacyjnych. Dzieje się to na podobnych zasadach jak w diakonii ewangelizacji, co jest opisane w poprzednim rozdziale. Również spada na nich odpowiedzialność za stworzenie rejonowej oazy modlitwy. W przeprowadzeniu ewangelizacji RDEW jest pomocny film „Jezus”, oparty na Ewangelii według św. Łukasza. Diakonia rejonowa planuje przygotowanie i przeprowadzenie specjalnych akcji ewangelizacyjnych w środowiskach specyficznych. Również ma za zadanie przygotowanie stanic KWC i zespołu ludzi w celu zrealizowania trzeciego etapu wielkiego planu.
3.2 Zadania członków i poszczególnych diakonii w przeprowadzeniu ewangelizacji.
Jak już wiadomo w przeprowadzeniu ewangelizacji bierze udział cały zastęp ludzi. Każdy z nich i każda z diakonii, do których należą, posiada inne zadania. Osoby można podzielić na dwie zasadnicze grupy: moderatora i animatorów rejonowych. Moderator rejonowy jest odpowiedzialny przed Bogiem za przeprowadzenie ewangelizacji. Jest on ustalany przez moderatora diecezjalnego lub przez biskupa ordynariusza. Troszczy się o to, aby zawsze działać w jedności ze swoim biskupem oraz moderatorem diecezjalnym[20]. Jest odpowiedzialny za utworzenie diakonii rejonowej oraz za uzupełnienie formacji zespołu. W przeprowadzeniu ewangelizacji współpracuje z diecezjalną diakonią, zachęca do współpracy duszpasterzy ze swojego rejonu. Można powiedzieć, że jest bardziej osobą czuwającą nad dobrym przebiegiem ewangelizacji w rejonie. Osobiste jego zaangażowanie w ewangelizację polega na wygłoszeniu konferencji (homilii) na początku i na końcu tygodnia ewangelizacyjnego - a także w trakcie nabożeństw ewangelizacyjnych. Jeżeli nie może zaangażować się osobiści, musi znaleźć i przygotować odpowiednich zastępców[21]. Najbliższym współpracownikiem moderatora jest animator - członek zespołu ewangelizacyjnego. Jego odpowiedzialność pokrywa się z odpowiedzialnością moderatora. Nie może wykonywać tylko funkcji, które są wyłącznie zarezerwowane dla moderatora. Troszczy się głównie o ożywienie zespołu właściwym duchem modlitwy, służby i jedności. Zadaniem jego jest zbieranie dokumentacji z całego przebiegu ewangelizacji, jak i ze spotkań, które prowadzi moderator. Przyjmuje wszystkie polecenia moderatora i przekazuje je odpowiednim osobom[22]. Animator współpracuje z zespołem ewangelizacyjnym, który jest podzielony na diakonie. Tych diakonii jest dziewięć. Jedna osoba może należeć do dwóch różnych diakonii. Są to następujące diakonie: 1. Diakonia modlitwy - jest odpowiedzialna za zorganizowanie i podtrzymanie zaplecza modlitewnego przed, w czasie i po ewangelizacji. Animator tej grupy powinien być reprezentowany w RDEW. Stara się ona mobilizować jak najwięcej ludzi do modlitwy w intencjach ewangelizacji. Powinna się spotykać na comiesięcznych spotkaniach modlitewnych. Jest ona odpowiedzialna za wyszukiwanie odpowiednich ludzi do świadectwa, które stanowi integralny element ewangelizacji[23]. 2. Diakonia słowa - jest odpowiedzialna za dostarczenie w odpowiednim czasie pomocy drukowanych i audiowizualnych potrzebnych do przeprowadzenia ewangelizacji. Nie powinni zapominać o modlitwie w intencji rozpowszechnianego słowa, aby przyniosło ono owoc dzięki łasce Boga[24]. 3. Diakonia środków przekazu i transportu - jest odpowiedzialna za dostarczenie i projekcję filmu „Jezus”. Pełni tą funkcję przede wszystkim operator filmu. Troszczy się również o sprzęt do emisji filmu, jak i ekran. Jako diakonia transportu jest odpowiedzialna za przewożenie rzeczy i osób związanych z ewangelizacją[25]. 4. Diakonia funduszu ewangelizacyjnego - jest odpowiedzialna za wszystkie środki finansowe potrzebne dla dzieła ewangelizacji. Pieniądze zasadniczo pochodzą z dwóch źródeł: „funduszu słowa”, czyli z ofiar składanych za nabywanie druków i „funduszu ewangelizacyjnego” czyli z ofiar składanych bezpośrednio na ewangelizację[26]. 5. Diakonia formacji diakonii - jest odpowiedzialna za uformowanie lokalnych lub parafialnych diakonii ewangelizacyjnych. Jest odpowiedzialna również za zorganizowanie i przeprowadzenie Oazy Rekolekcyjnej Animatorów Ewangelizacyjnych, przeprowadzenie małej ewangelizacji. Diakonia ta przystępuje do przygotowania animatorów postewangelizacyjnych[27]. 6. Diakonia preewangelizacji - jest odpowiedzialna za wszystkie etapy realizacji planu ewangelizacji przed wyświetleniem filmu „Jezus”. Z chwilą rozpoczęcia tygodnia ewangelizacji przenosi się do następnej parafii, gdzie ma się odbyć ewangelizacja. Powinna wzbudzić zainteresowanie ewangelizowanych filmem[28]. 7. Diakonia ewangelizacji towarzyszącej - towarzyszy ona projekcji filmu „Jezus”. Projekcja filmu powinna odbywać się w czasie nabożeństwa ewangelizacyjnego, które będzie połączone również ze świadectwami. Zespołem powinien kierować kapłan - ewangelizator, którego obecność jest nieodzowna. Rozpoczyna swoją działalność w niedzielę rozpoczynającą tydzień ewangelizacyjny tak zwaną „niedzielę zasiewu”, a kończy w „niedzielę żniwa”. W te niedziele powinny być wygłoszone odpowiednie homilie oraz krótkie pouczenia i świadectwa. W czasie projekcji filmu jest odpowiedzialna za słowo wprowadzające[29]. 8. Diakonia postewangelizacyjna - jest odpowiedzialna za pracę w grupach, które powstaną w poszczególnych parafiach po ewangelizacji z filmem „Jezus”. Do nich należy prowadzenie spotkań biblijnych, najpierw czterech nad Ewangelią św. Łukasza, a potem ośmiu na Ewangelią św. Jana. 9. Diakonia wyzwolenia - odpowiedzialna jest za przygotowanie ostatniego etapu planu ewangelizacji AD Christum Redemptorem. Polega to na zdobywaniu członków KWC szczególnie przez kontakty osobiste oraz poprzez oazy rekolekcyjne. Akcja ta powinna przebiegać równolegle do ewangelizacji[30]. Funkcje diakonii na rzecz ewangelizacji są bardzo ważne i potrzebne. Ludzie znajdujący się w poszczególnych diakoniach są niezbędni do i pomyślnego przeprowadzenia ewangelizacji.
4. Ewangelizacja w parafii.
Celem ewangelizacji jest dotarcie z Dobrą Nowiną do każdego człowieka bez wyjątku. Dlatego zasadnicza ewangelizacja - podkreśla ks. Blachnicki - powinna być przeprowadzona w parafii. Za przeprowadzenie ewangelizacji w poszczególnych parafiach danego rejonu jest odpowiedzialna RDEW wraz we współpracy z Lokalną Diakonią Ewangelizacji[31]. Sieć parafialna w Polsce obejmuje wszystkich ludzi mieszkających w naszym kraju[32]. Jest jednak bardzo wiele osób przebywających dosyć długo poza terenem swojej parafii i dla tych osób należy przygotować specjalną akcję ewangelizacyjną. Odpowiedzialnym za przeprowadzenie ewangelizacji na terenie parafii jest moderator rejonowy, który współpracuje z moderatorem parafialnym - czyli jednym z duszpasterzy oddelegowanym do akcji ewangelizacyjnej. Do przeprowadzenia ewangelizacji zaprasza moderatora rejonowego wraz ze zespołem proboszcz parafii. Odbywa się to na tych samych zasadach co zaproszenie misjonarzy do przeprowadzenia misji ludowych. W porozumieniu z odpowiedzialnym za ewangelizację w parafii ustala się termin rozpoczęcia całego cyklu rekolekcji ewangelizacyjnych, czyli rozpoczęcie działań według ustalonego harmonogramu, przewidującego zadania na poszczególne tygodnie poprzedzające rekolekcje z filmem (tygodnie 8 - 0) i następujące po nich (1 - 13). Sam tydzień ewangelizacyjny, w czasie którego odbywają się rekolekcje z projekcją filmu „Jezus”, jest oznaczony jako tydzień zerowy - od niego oblicza się tygodnie poprzedzające i następujące[33]. Po wszystkich ustaleniach wstępnych należy powołać do istnienia LDE. Odbywa się to na podobnych zasadach jak przy zakładaniu RDEW. Przygotowanie to dokonuje się na dwóch etapach. Pierwszy rozpoczyna się od razu po ustaleniu moderatora lokalnego. W wyniku rozmów indywidualnych dobiera sobie sam współpracowników. Tych współpracowników może szukać wśród ludzi, którzy zostali już przygotowani przez uczestnictwo w rekolekcjach animatorów ewangelizacji lub wśród ludzi którzy otrzymali ogólną formację i zostali rozbudzeni w życiu wiary i modlitwy przez uczestnictwo w Ruchu Światło - Życie. Natomiast etap drugi rozpoczyna się w niedzielę ósmą przed tygodniem ewangelizacyjnym[34]. Te osoby, jak było już powiedziane, tworzą ścisły zespół pomocników moderatora lokalnego. Zespół ten składa się z dwunastu osób, które przejmują zadania odpowiedzialności i służby. Zadania są podejmowane w poszczególnych diakoniach podobnych do istniejących na szczeblu rejonowym. Za LDE jest odpowiedzialny animator. Za przebieg ewangelizacji odpowiedzialni są animator i diakonie które, były wymienione w RDEW oraz dwie nowe: 1. Diakonia liturgiczno - muzyczna - jest to osoba odpowiedzialna za przygotowanie nabożeństwa ewangelizacyjnego, śpiewów i zespołu muzycznego. 2. Diakonia świadectwa - jest to osoba odpowiedzialna za przygotowanie świadectw potrzebnych w czasie ewangelizacji, za gromadzenie dokumentacji, przygotowanie sprawozdań o wynikach ewangelizacji[35]. Poszczególne diakonie tworzą najpierw osoby pojedyncze, które dobierają sobie w ramach potrzeby współpracowników. Tydzień ósmy przed rekolekcjami jest tygodniem poświęconym zespołowi LDE. Zespół powinien dowiedzieć się o planie działania całej ewangelizacji. Poszczególne diakonie powinny dowiedzieć się o swoich zadaniach. W tym czasie, o ile to możliwe, członkowie LDE powinni uczestniczyć w rekolekcjach ewangelizacyjnych z filmem „Jezus” w innej parafii[36]. Tydzień siódmy jest tygodniem poszerzenia zespołu czyli werbowania nowych członków. Kolejny tydzień to czas małej ewangelizacji, w czasie którego przeprowadza się w parafii oazę rekolekcyjną animatorów ewangelizacji dla wszystkich kandydatów do poszerzenia zespołu ewangelizacyjnego. W czasie małej ewangelizacji lub po jej zakończeniu powinna się odbyć projekcja filmu „Jezus”.
4.1 Okres preewangelizacji.
Okres preewangelizacji liczy się od ósmej niedzieli przed rozpoczęciem rekolekcji ewangelizacyjnych z wyświetleniem filmu. Zaczyna się więc osiem tygodni przed właściwą ewangelizacją[37]. Przed tą niedzielą odbywają się już przygotowania wstępne. W tę niedzielę następuje pierwsza publiczna zapowiedź ewangelizacji. Nazywana jest niedzielą proklamacji. Jest ona również początkiem akcji modlitewnej w intencji ewangelizacji. Cały tydzień jest poświęcony poszukiwaniu nowych członków do LDE. Tydzień siódmy jest tygodniem małej ewangelizacji, która ma na celu przygotować poszerzony zespół ewangelizacyjny dla ewangelizacji lokalnej[38]. Rozpoczyna się w środę wieczorem, a kończy w sobotę. Spotkania odbywają się wieczorami. Niedziela dla uczestników małej ewangelizacji jest dniem wspólnoty lub swoistym dniem skupienia[39]. W niedzielę kończącą małą ewangelizację rozpoczyna się piąty tydzień przed ewangelizacją. Ten tydzień jest nazwany tygodniem strategii. Opracowuje się wtedy szczegółowy plan preewangelizacji z przydzieleniem konkretnych zadań członkom - powstałego w wyniku małej ewangelizacji - poszerzonego zespołu ewangelizacyjnego[40]. Również od tego tygodnia odbywają się regularne spotkania formacyjne. Niedziela czwarta jest nazywana niedzielą rozesłania uczniów. Rozpoczyna ona bezpośredni okres zapraszania na rekolekcje ewangelizacyjne. Członkowie zespołu idą po dwóch do grup parafialnych i do mieszkań. Dokonuje się to na podstawie wcześniej dokonanego planu. Ten okres trwa przez trzy tygodnie[41]. Ostatni tydzień przed ewangelizacją właściwą jest czasem przygotowań organizacyjnych i technicznych wszystkich zainteresowanych diakonii[42]. W tym tygodniu powinny pojawić się dodatkowe elementy wizualne zapraszające i przypominające o ewangelizacji w parafii[43].
4.2 Tydzień ewangelizacyjny.
Wszystkie dotychczasowe przygotowania zmierzały do przeprowadzenia w parafii tygodnia ewangelizacyjnego. Pierwsza niedziela jest nazwana „niedzielą zasiewu”, druga „niedzielą żniwa”, Pełny czas trwania rekolekcji ewangelizacyjnych wynosi osiem dni[44]. Zasadniczo całą ewangelizację przeprowadza moderator rejonowy, chyba że nie może, to wtedy ktoś, kto jest przez niego przygotowany. Na wszystkich mszach świętych wygłasza się homilię, nawiązując do bieżących czytań mszalnych, na temat „Otwórzcie drzwi Chrystusowi”[45]. Ważnym elementem jest przedstawienie programu tygodniowej ewangelizacji. Należy również zachęcać do przeczytania Ewangelii według św. Łukasza. Dlatego również powinna być dostępna dla wszystkich. Jest to zadanie diakonii słowa. Już w niedzielę może być pierwsza projekcja filmu „Jezus”. Należy podać terminy projekcji filmu. Tydzień ewangelizacyjny jest bardzo pracowity dla wszystkich diakonii. Muszą one pamiętać cały czas o modlitwie w intencji całego dzieła ewangelizacji. Tematy konferencji do nabożeństw ewangelizacyjnych były podane w powyższym rozdziale. Na zakończenie rekolekcji ewangelizacyjnych proponowane jest, aby przeżyć razem sakrament pojednania. Niedziela pierwsza po rekolekcjach ewangelizacyjnych jest przejściem od ewangelizacji do postewangelizacji. Homilia w czasie mszy świętych stanowi pewne podsumowanie ewangelizacji[46]. W czasie trwania tygodnia ewangelizacyjnego powinien być czas na rozmowy indywidualne z członkami zespołu. Po każdym nabożeństwie powinno być ogłaszane, gdzie można się spotkać na prywatnej rozmowie. Rozmowy przeprowadza się głównie z osobami pragnącymi włączyć się do grup poewangelizacyjnych[47].
4.3 Okres postewangelizacji.
Okres postewangelizacji trwa od popołudnia lub wieczora „niedzieli żniwa” przez dwanaście tygodni. Na nabożeństwie popołudniowym zaprasza się osoby, które w wyniku ewangelizacji przyjęły Chrystusa i pragną włączyć się do grup, by wziąć udział w poewangelizacyjnym studium biblijnym obejmującym cztery spotkania nad Ewangelią św. Łukasza[48]. Rozpoczyna się ten okres ogólnym spotkaniem dla wszystkich chętnych. W czasie tego spotkania dokonuje się podział na grupy. Celem tego studium nie jest intelektualne tylko przyswojenie sobie prawd ewangelizacyjnych, czy też uniwersytecka dyskusja nad ich przydatnością, lecz osobista odpowiedź, która polega na wprowadzeniu każdej z tych prawd we własne życie[49]. Ten okres kończy dzień wspólnoty, przypadający w niedzielę po czterech spotkaniach. Tym, którzy wytrwali, proponuje się cykl ośmiu spotkań poewangelizacyjnych, które mają na celu uświadomić każdemu, co to znaczy stać się autentycznym i żywym chrześcijaninem[50]. Są to spotkania nad Ewangelią św. Jana. W całym czasie postewangelizacji nie należy zaprzestawać modlitwy, albowiem zarówno animatorzy, jak i uczestnicy spotkań potrzebują wciąż szczególnej pomocy Ducha Świętego[51]. Uczestnicy spotkań postewangelizacyjnych wspomagają modlitwą ewangelizacje w innych parafiach, a o ile to możliwe ewentualnym dawaniem świadectwa i innego rodzaju posługą w diakonii.
5. Ewangelizacja wstępna.
Celem ewangelizacji wstępnej jest pozyskanie do pracy najaktywniejszych parafian, którzy podjęliby odpowiedzialność za ewangelizację wszystkich mieszkańców z terenu swojej parafii[52]. Rekolekcje ewangelizacji wstępnej są przeprowadzone w parafii tylko jeden raz. Cel ewangelizacji osiągnie się wtedy, gdy pozyska się księdza proboszcza i jego współpracowników. Jedynie proboszcz może zezwolić na przeprowadzenie ewangelizacji.
5.1 Przygotowanie ewangelizacji wstępnej.
Ważnym elementem w przygotowaniu parafii do ewangelizacji jest modlitwa zespołu za to dzieło. Cały zespół przez okres ewangelizacji jest w ścisłym kontakcie z proboszczem. Co najmniej dwa tygodnie przed właściwym tygodniem ewangelizacyjnym podaje się termin rekolekcji wstępnych. Zespół ewangelizacyjny tworzą ludzie, którzy spotkali i przyjęli już Chrystusa jako osobistego Pana i Zbawiciela. W czasie rekolekcji członkowie zespołu ewangelizacyjnego spełniają wiele posług (diakonii), które są widocznym świadectwem ich przynależności do Chrystusa[53]. Wiele diakonii i osób, które uczestniczą w ewangelizacji wstępnej, uczestniczą w RDEW i LDE, dlatego tylko zostaną wspomniane lub będzie dopowiedziane parę słów na ich temat: 1. Diakonia świadectwa - najlepiej, gdyby były to osoby z tej parafii w której jest prowadzona ewangelizacja. 2. Diakonia śpiewu - ma pomagać w przeżywaniu modlitewnym całej akcji. 3. Celebrans - przewodniczy wszystkim nabożeństwom ewangelizacyjnym. 4. Diakonia liturgii - pełnią ją ministranci, uczestniczą w procesji z krzyżem, paschałem, akolitkami i księgą Pisma św. 5. Diakonia słowa. 6. Diakonia porządkowa - wita przychodzących na nabożeństwo i zaprasza do zajmowania miejsc oraz pilnuje porządku w czasie nabożeństwa. 7. Diakonia techniczna - odpowiedzialna za projekcję filmu. 8. Diakonia formacji animatorów - przygotowuje osoby do prowadzenia grup postewangelizacyjnych. 9. Animator nabożeństwa - pełni pierwszą rolę w czasie ewangelizacji. Jest on odpowiedzialny za czuwanie, aby poszczególne diakonie były dobrze przygotowane, za stały kontakt z proboszczem, za modlitwę z całym zespołem o dobrą służbę oraz prowadzi nabożeństwa i troszczy się, aby wszystkie elementy były spójne i stanowiły jedną całość[54].
5.2 Przebieg rekolekcji ewangelizacji wstępnej.
Rekolekcje ewangelizacji wstępnej trwają pięć dni. Rozpoczynać powinny się w niedzielę, a zakończyć w czwartek. We wszystkie dni odbywają się nabożeństwa ewangelizacyjne, natomiast we środę celebruje się sakrament pojednania, a w czwartek Eucharystię. W niedzielę podczas wszystkich mszy św. powinna być głoszona homilia ukazująca potrzebę ewangelizacji. Na zakończenie mszy św. powinno być powiedziane świadectwo na temat „Moje duchowe wzrastanie w małej grupie”. Wszystkie spotkania ewangelizacyjne odbywają się wieczorem. Każda ewangelizacja zaczyna się od modlitwy. Zaprasza się w czasie mszy św. na spotkanie modlitewne, które prowadzi zespół ewangelizacyjny[55]. Modlitwa powinna zawierać cztery elementy: przeproszenie, dziękczynienie, uwielbienie i prośbę. W poniedziałek i we wtorek są nabożeństwa z czytaniem Ewangelii z ekranu. Przed rozpoczęciem nabożeństwa jest ćwiczenie śpiewu. Potem następuje procesja wejścia, powitanie i zapalenie paschału. W poniedziałek animator wygłasza pouczenie na temat czterech podstawowych prawd ewangelicznych, następnie następuje wezwanie Ducha Świętego. We wtorek jest pouczenie o przemieniającej mocy Słowa Bożego. Po wygłoszonym pouczeniu następuje wprowadzenie w cel świadectw, a potem ich wygłoszenie. Kolejnym elementem jest orędzie ewangeliczne: w poniedziałek na temat „Bóg wyraża człowiekowi swoją miłość i czyni go swym dzieckiem”, we wtorek „W świetle Bożej miłości człowiek dostrzega swoją grzeszność”. Po orędziu w pierwszy dzień jest wprowadzenie do filmu, natomiast w drugim dokonuje się to w chwili ciszy. Po projekcji filmu „Jezus” następuje śpiew uwielbienia i zaproszenie do uczestniczenia w grupach poewangelizacyjnych[56]. W celebracji bierze udział cały zespół ewangelizacyjny. Zaprasza się jak najwięcej kapłanów. Następuje spowiedź indywidualna. W czasie całego dnia udostępnia się możliwość spowiedzi, aby nie przedłużać nabożeństwa. Całe nabożeństwo składa się z trzech części: 1. Liturgia słowa z rachunkiem sumienia i żalem za grzechy. 2. Spowiedź indywidualna. 3. Wspólne dziękczynienie[57]. Czwartkowe spotkanie jest ukoronowaniem rekolekcji wstępnych. To ostatnie spotkanie powinno być starannie przygotowane, gdyż zamiast nabożeństwa ewangelizacyjnego jest Eucharystia. Cała oprawa Mszy św. powinna być bardzo uroczysta[58].
6. Mała ewangelizacja.
Przez Małą Ewangelizację[59] należy rozumieć program przygotowania poszerzonego zespołu ewangelizacyjnego do ewangelizacji lokalnej przeprowadzanej w ramach planu wielkiej ewangelizacji Ad Christum Redemptorem[60]. Forma tej ewangelizacji w parafii, może być dwojaka. Pierwsza stanowi czterodniowe rekolekcje zamknięte, druga, co do ilości dni, treści i metod, jest taka sama. Różnica polega tylko na tym, że uczestnicy biorą wieczorami udział w kilkugodzinnych spotkaniach. W obu wersjach mała ewangelizacja rozpoczyna się w środę, a kończy w niedzielę. Każdy z kolejnych dni zawiera pewne stałe elementy, jak: pouczenie, konferencja, seminarium, nabożeństwo, modlitwy oraz w dwóch ostatnich dniach film „Jezus”[61]. ME rozpoczyna się w szóstym tygodniu przed właściwym tygodniem ewangelizacyjnym. Rekolekcje zamknięte to rekolekcje oazy rekolekcyjnej animatorów ewangelizacji. Natomiast druga forma jest prowadzona w parafii. ME zasadniczo przeprowadza moderator rejonowy. W ME uczestniczą: 1. Zespół prowadzący rekolekcje, złożony z członków RDEW i LDE, którzy uczestniczyli już wcześniej w oazie animatorów wielkiej ewangelizacji lub oazie rekolekcyjnej animatorów ewangelizacji. 2. Inni członkowie zespołu LDE wprowadzeni już w swoje diakonie. 3. Kandydaci do poszerzonego zespołu LDE zachęceni posłyszanym z ambony ogłoszeniem bądź w czasie rozmów indywidualnych[62]. Celem pouczeń jest wprowadzenie w podstawowe pojęcie i zasady oraz w strategię i metodę ewangelizacji według planu „Ad Christum Redemptorem”[63]. Każde pouczenie ma inny temat: 1. Co to jest ewangelizacja i dlaczego jest ona konieczna? 2. Ad Christum Redemptorem. Plan i strategia wielkiej ewangelizacji. 3. Pojęcie i funkcja rejonu w ramach wielkiej ewangelizacji. 4. Strategia ewangelizacji lokalnej w okresie preewangelizacji. 5. Tydzień ewangelizacyjny i okres poewangelizacji[64]. Przez pouczenia przekazuje się uczestnikom całą wizję ewangelizacji., w celu rozbudzenia w nich zainteresowania i zapału dla tej sprawy. Przedstawia się im również ich miejsce i zadania w dziele ewangelizacji. Zadaniem konferencji jest wprowadzenie w ducha ewangelizacji i rozbudzenie własnych postaw wewnętrznych, potrzebnych animatorom ewangelizacji[65]. Tematy konferencji są następujące: 1. Wiara w Bożą miłość i przebaczenie. 2. Wiara a napełnienie Duchem Świętym. 3. Wiara a postępowanie w Duchu Świętym. 4. Wiara a świadczenie w Duchu Świętym. 5. Nasz udział w realizacji wielkiego nakazu misyjnego Chrystusa[66]. Seminaria mają z kolei praktycznie wprowadzić w metodę pracy ewangelizacyjnej i poewangelizacyjnej oraz w zadania, jakie muszą podejmować uczestnicy ME. ME kończy nabożeństwo „rozesłania uczniów”[67]. Zadaniami tymi są: prowadzenie spotkań biblijnych w grupach oraz zachęcanie do uczestnictwa w rekolekcjach ewangelizacyjnych poprzez indywidualne rozmowy. Tematy seminariów są podobne do podstawowych prawd ewangelizacyjnych: 1. Boża miłość i Boży plan. 2. Boża miłość a grzech człowieka. 3. Jezus Chrystus - Jedyny Zbawca. 4. Osobiste przyjęcie Chrystusa. 5. Rozesłanie uczniów[68]. Jak już było powiedziane w ewangelizacji bierze udział bardzo dużo osób. To od nich zależy powodzenie akcji ewangelizacyjnej. Przede wszystkim zależy od tego, czy członkowie zespołu będą dobrze przygotowani do prowadzenia ewangelizacji. Ich osobiste zaangażowanie się w przeżycie ME musi być uwieńczone spotkaniem z Chrystusem, a w konsekwencji łączy się z przyjęciem Go jako osobistego Pana i Zbawiciela.
[1] Ewangelizacja według planu Ad Christum Redemptorem, Światło - Życie 1988, s. 6. [2] Por tamże s. 7. [3] Kartki, Ks. F. Blachnicki, Strategia ewangelizacji, s. 1. [4] Por. tamże s. 2. [5] Por. tamże s. 3. [6] Por. RE s. 52. [7] Por. tamże s. 52 - 54. [8] Tamże s. 54. [9] Ks. B. Biela, Kościół - wspólnota, Katowice 1993, s. 122. [10] Tamże. [11] RE s. 50. [12] Ks. F. Blachnicki, Ewangelizacja jako etap formacyjny w Ruchu i jako służba ruchu, Sesja III kartki referat wprowadzający, s. 49. [13] RE s. 51. [14] Ewangelizacja według planu Ad Christum Redemptorem, Światło - Życie 1988, s. 15. [15] Por. tamże. [16] Por. tamże s. 16. [17] Por. tamże s. 17. [18] Tamże s. 36 - 37. [19] Tamże s. 37. [20] Por. tamże s. 40. [21] Tamże s. 42. [22] Por. tamże s. 43. [23] Por. Nowenna przed II Krajową Pielgrzymką Ruchu Światło - Życie na Jasną Górę, Diakonia Modlitwy, s. 67 - 71. [24] Ewangelizacja według planu Ad Christum Redemptorem, Światło - Życie 1988, s. 45 - 46. [25] Por. tamże s. 46 - 47. [26] Por. tamże s. 48. [27] Por. tamże s. 50. [28] Por. tamże s. 51. [29] Por. tamże s. 52 - 53. [30] Por. Nowenna przed II Krajową Pielgrzymką Ruchu Światło - Życie na Jasną Górę, Diakonia Wyzwolenia, s. 50. [31] W dalszej części pracy będziemy używać skrótów stosowanych w RŚŻ. Skrót LDE oznacza Lokalną Diakonię Ewangelizacji. [32] Ewangelizacja według planu Ad Christum Redemptorem, Światło - Życie 1988, s. 56. [33] Tamże s. 59. [34] Por. tamże s. 59 - 60. [35] Tamże s. 61. [36] Por. tamże s.62. [37] Por. Ks. B. Biela, Kościół - wspólnota, Katowice 1993, s. 127. [38] Tamże. [39] Por. Ewangelizacja według planu Ad Christum Redemptorem, Światło - Życie 1988, s. 65. [40] Ks. B. Biela, Kościół - wspólnota, Katowice 1993, s. 128. [41] Por. Ewangelizacja według planu Ad Christum Redemptorem, Światło - Życie 1988, s. 66. [42] Tamże s. 67. [43] Ks. B. Biela, Kościół - wspólnota, Katowice 1993, s. 129. [44] Ewangelizacja według planu Ad Christum Redemptorem, Światło - Życie 1988, s. 67. [45] Tamże s. 68. [46] Tamże s. 70. [47] Tamże. s. 71. [48] Tamże. [49] Por. Ks. B. Biela, Kościół - wspólnota, Katowice 1993, s. 132. [50] Tamże. [51] Ewangelizacja według planu Ad Christum Redemptorem, Światło - Życie 1988, s. 75. [52] Ewangelizacja według planu Ad Christum Redemptorem część III, s. 3. [53] Tamże s. 5. [54] Por. tamże s. 5 - 7. [55] Por. tamże s. 8 - 9. [56] Por. tamże s. 9 - 11. [57] Por. tamże s. 11 - 13. [58] Por. tamże s. 13 - 14. [59] W dalszej części pracy będziemy używać skrótów stosowanych w RŚŻ. Skrót ME oznacza Małą Ewangelizację. [60] Ewangelizacja według planu Ad Christum Redemptorem, Światło - Życie 1988, s. 124. [61] Ks. B. Biela, Kościół - wspólnota, Katowice 1993, s. 127. [62] Ewangelizacja według planu Ad Christum Redemptorem, Światło - Życie 1988, s. 125. [63] Ks. B. Biela, Kościół - wspólnota, Katowice 1993, s. 128. [64] Ewangelizacja według planu Ad Christum Redemptorem, Światło - Życie 1988, s. 126. [65] Ks. B. Biela, Kościół - wspólnota, Katowice 1993, s. 128. [66] Ewangelizacja według planu Ad Christum Redemptorem, Światło - Życie 1988, s. 127. [67] Ks. B. Biela, Kościół - wspólnota, Katowice 1993, s. 128. [68] Ewangelizacja według planu Ad Christum Redemptorem, Światło - Życie 1988, s. 128. |